Bazar-i-Sharif

Afghaanse tapijten zijn minstens zo degelijk als Perzische uit Iran, zo las en hoorde ik wel vaker, nog vóór mijn vertrek naar Kaboel vorig jaar. En goedkoper. En wellicht nóg goedkoper en beter in Mazar, het mekka van de Turkmeense tapijtwevers. En vermits we in ons nieuw pand wel nog wat wanddecoratie kunnen gebruiken, zeg ik niet nee tegen een fijne, licht-abstracte, simpele kilim. Maar die vind ik niet meteen... Groot is mijn verbazing bovendien in elke winkel als verkoopsargument te horen gebruiken dat duur tapijt x of y gemaakt is uit... Belgische wol! En dat vertellen ze mij dus één na één, nog vóór we de kans krijgen ons kenbaar te maken.

Ik vind de goedkoopste tapijten vaak mooier dan de duurste, en ben zelfs dan nog niet overtuigd. Op naar de Bazar van Mazar dus maar. Voor een aantal andere lokale snuisterijen: tulband, een chique chapan, een reeks doodeenvoudige tafelonderleggers. En zich tegelijk een weg banen tussen de Chinese brol: plastieken pantoffels, nep-electro en ga zo maar verder. Maar dus wel allemaal lekker te voet in een Afghaans stadskader dat wemelt van het volk, van overal toegestroomd - een nieuwe ervaring...

Nieuwjaarsverlichting in Mazar: een luxe die Kaboel zich op één of andere manier niet kan permitteren, wellicht wegens te ver weg van de stroombevoorrading uit de Centraal-Aziatische buurlanden. Vergeleken bij de hoofdstad is Mazar by night lichtgewijs dus een waar Las Vegas, waar niet alleen de blauwe moskee, maar ook Massoed- en Karzai-affiches allerhande uitgebreid van profiteren. We sluiten de avond af in het enige restaurant die naam waardig in Mazar (en dat is dan in feite nog de kantine van een guest house). Aha? Ik denk aan Paul, een fysiotherapeut die hier al meer dan zes jaar werkt en vanavond met ons aanzit bij het etentje van de 'Belgische gemeenschap in Mazar'. Frequenteert die dan al zes jaar hetzelfde adres? Ocharme. Een verrassing - dat terwijl Kaboel een waar paradijs is van internationale cuisine en sfeervolle eetgelegenheden allerlei. We lachen allebei hartelijk als Walter een paar familieleden in België imiteert: "Op restaurant? In Kaboel?? Maar joeng toch, met al die boemmen die om uwe kop vliegen?!".