Balkhenende

"The Oxus River!" zou die geblondeerde Australische boerenpummel uit Alexander hebben uitgeroepen. Je zou het ook gewoon Balkhenende kunnen noemen, want deze monumentaal brede, beroemde rivier scheidt de Afghaanse grensprovincie Balkh (hoofdplaats: Mazar-i-Sharif) van Oezbekistan. De Oxus (antieke, Hellenistisch-Romeinse naam) of Amu Darya (in de lokale talen, lett.: "de rivier Rivier") is altijd al de duidelijkste en meest stabiele Afghaanse grens geweest doorheen de eeuwen, en eigenlijk de eerste fysieke grens van Afghanistan die ik te zien krijg sinds mijn verblijf in het land. Dat komt ervan als je altijd in- en uitvliegt natuurlijk. Het is dezelfde rivier die het langzaam uitdrogende Aralmeer voedt (omdat de Oezbeken en andere Turkmenen verderop nogal kwistig omspringen met irrigatiewater, en dan zijn de Afghanen nog niet eens met irrigatie aan hun kant begonnen!). De geweren hoeven, behalve voor vegetariërs, niks alarmerends te hebben: deze Afghaanse grensboys schieten enkel op oevervogeltjes. Khairaton heet het grensdorp, en er is geen Sheraton - wel een car-wash (en zelfs die was fotogeniek bij zonsondergang) en wellicht ook een vismijntje, gelet op de rubberlaarzen en groene voorschoten van de lokale bevolking. Aan de overkant ligt Termez (een thermische versie van Flippez) waar de Duitsers hun militaire basis hebben, waar vliegtuigen van en naar Ramstein en Köln-Porz-Wahn dagelijkse kost zijn, en de existentiële vraag aan de nieuwkomers in het tentenkamp, zoals wellicht reeds eerder in deze pagina's gesteld, luidt: "Bockwurst oder Frikandelle?" (zet er omwille van de eerder gebiedende toon gerust nog maar een uitroepteken bij). En met al dat kan ik me niet van de indruk ontdoen dat mijn Leicatje me hier andermaal niet in de steek heeft gelaten.