Les Cavaliers

Ter voorbereiding van mijn Mazar-uitstapje was ik wat beginnen lezen in Les Cavaliers, een Afghanistan-"klassieker", in de sixties geschreven door Joseph Kessel. Naar het schijnt een fijne evocatie van de Afghanen, hun zeden en gewoonten, ... en hun buzkashispel (een soort van polo, indertijd naar het schijnt ingevoerd door de troepen van Djengis Khan, en gespeeld met een geitenkarkas als voorwerp van competitie). All the way the paperback was on my knee, maar jongens, wat een saaie boel (een boek dat honderd pagina's nodig heeft om op gang te komen, is geen goed boek, laat staan één waar alle personages dezelfde eigenschap toebedeeld krijgen, in kwestie: "trots"). Gelukkig op die manier toch ook wat buzkashi-termen en -weetjes opgedaan, om te kunnen vaststellen dat het terrein voor deze ruwe nationale ploegensport inderdaad ook deels wordt afgebakend door vrachtwagens en voertuigen allerhande (waar occasioneel een aantal paarden zich toch nog een weg door banen, tot groot vermaak en uiteenstuiving van het publiek). Wat die kerel met zijn smurfenblauwe pruik (artikel hierboven) in het geheel kwam doen - arbiter? ploegleider? de plaatselijke Rik De Saedeleer in het zadelleer? - is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar lawaai en commentaar kwam er alvast wel uit zijn megafoon. Wat er ook van zij, een nieuwjaarsbuzkashi is zo'n kleurrijk en geweldig spektakel dat ik jullie een paar extra beelden ervan niet wil onthouden.

Hier ook buitenlandse waarnemers op het appel

Lokale toeschouwers

De woesteling uit Sar-i-Pul met het kopje thee heeft zopas een manche van de wedstrijd gewonnen

De bontmutsen zijn een typische buzkashi-tooi; let ook op de verbeten trekken in al dit gedrum van paarden en venten