Sakurafestival, Kaboel

Een vijftig jaar oud huis met bijhorende tuin herbergt al eens een verrassing hier en daar. Zoals deze twee prachtige Japanse kerselaars, momenteel in volle pracht. Je vergeet er bij momenten de prikkeldraad door.

Ramptoerisme

Donderdagavond belde mijn Spaanse collega Javier me. Of ik geen zin had om de dag erop een kijkje te gaan nemen bij de beroemde lentebloesems aan de al even roemruchte Salangpas? Natuurlijk - twee weken terug had ik mezelf de passage door de Salang (de enige verbindingsweg tussen Kaboel en het noorden des lands) al ontzegd door met de VN naar Mazar te vliegen, en zelfs vanuit de lucht ziet het betunnelde bergmassief (de Hindu Kush, ofte de Afghaanse Himalaya-uitloper) er indrukwekkend uit, dus het jeukte des te meer. Zoals bovenstaande foto ten overvloede bewijst had onze trip uiteindelijk meer van ramptoerisme dan van een partijtje blossom peeping. Vorige week hadden overvloedige regens Afghanistan geteisterd, ook hier, zo bleek. Veel erger qua impact dan de aardbeving van 6,3 die ons enkele dagen terug om 8 uur overal in het land uit bed deed tuimelen. Wat modderstromen kunnen aanrichten aan wegen die op zich nochtans in naar Afghaanse maatstaven in uitstekende staat verkeerden (“tres estrellas” in de Michelin, volgens mijn college), werd meteen duidelijk. Het Salang-tunnelcomplex, 3363 meter hoog en op drie uurtjes rijden van Kaboel was dan ook “gesloten” voor alle verkeer – wel te verstaan: mits een handtekening van onze chauffeur (“doorrit op eigen verantwoordelijkheid; gisteren zijn nog twee vrachtwagens in de afgrond gesukkeld”) is hier voor een CD-nummerplaat nog steeds veel mogelijk. Resultaat: de hele Salangpas haast voor ons alleen - waw, franksinatra! Bij de terugrit was de opstopping aan de flessenhals inmiddels uitgegroeid tot een ware monsterfile (ontelbare typisch Aziatische jingle trucks inclusief). De wegenwerken zelf beloofden niet veel goeds: her en der was een bulldozer aan de slag (met meer toeschouwers dan eigenlijk werkvolk), maar hoe mammoetvrachtwagens zich binnenkort een weg moeten banen door bepaalde half-weggerukte stukken tarmac bleef een raadsel. Scherpe bocht indeed!

Minder idyllisch dan misschien gedacht: waar de bomenrijen ophouden zijn ze gewoon meegerukt door de modderstromen van vorige week Wegenwerken op zijn Afghaans... (r)
Driesterrenbaan (l)


Afghaanse gletsjer

Vreemd optisch effect met chauffeur: let ook op het bruegheliaanse winterlandschap op de achtergrond - hier voel ik me een beetje thuis.

Zwart gat: één van de tunnelgaten op het hoogste punt van de Salangpas; hierna gaat het steil 3000 m bergafwaarts tot Mazar-i-Sharif (en dat over slechts 150 km of zo). Dit werd ook onze picknickplek (verwacht je niet aan houten bankstellen en dies meer in dit land - een uitgespreide arafatsjaal doet dienst als tafelblad), temidden van de wolken, de sneeuw, en de bergtoppen. Klik maar eens uit: Zwitserland heeft er "gene lek" aan.

Salang binnen en buiten: buiten de obligate Massoed-foto boven de ingang, binnen een netwerk van akelige donkere sovjetspelonken, waar de belangrijkste doodsoorzaak verstikking is (bij overvloedig stilstaand verkeer, bijvoorbeeld in de periode van het Afghaanse nieuwjaar)








Fabiola: mijn Spaanse collega trakteerde ons die dag op een Afghaanse bodyguard ("guardespaldas" in het Sp), wiens naam wellicht iets van het slag "Shafiullah" was, maar uit de mond van mijn collega klonk het eerder als de voornaam van onze Sp-Be koningin-weduwe; linksachter op de foto zijn wegenwerken bezig





Bloesems waren er uiteindelijk wel degelijk...






Landschap met verroeste sovjettruck









"De brug werkt nog"
Let op de verkenster in burka die bij wijze van test wordt uitgestuurd (verspilbaarder dan het exclusief mannelijk gezelschap aan de overkant?)