Het blikje politie

Even wennen: politie op letterlijk elke straathoek
Suikerspin of de kleurenesthetiek van Zuid-Azië

De apen van de Margalla-heuvels, en de King Faysal Mosque

Een portie sightseeing tijdens de diensturen kreeg ik vandaag cadeau van mijn gastheer. De ex-rijkswachter wilde er van pure nieuwsgierigheid eens op uit, in een "verbazend rustige stad". Combineer drie officiële religieuze feestdagen (het Ashura-festival) in de hoofdstad van een moslimnatie die zich op religieus vlak graag 'katholieker dan de paus' opstelt met de Deense karikatuurtroebelen in de omringende landen, en dan krijg je in principe genoeg ingrediënten voor een explosieve cocktail. Of toch minstens genoeg redenen voor een rijkswachtpatrouille. Wat dan ook gebeurde - alleen bleef het overal opvallend rustig. Ook aan de overdekte marktjes waar een bijzonder fundamentalistisch soort islam wordt gepredikt. Had het ermee te maken dat, om een Nederlandse collega hier te parafraseren, het 'blikje politie' weer flink was uitgestrooid over het straatbeeld? De Denen zelf waren er, gezien de uiterst bescheiden bewaking buiten hun ambassade, blijkbaar eerder gerust in - en dat in tegenstelling tot een tot de tanden bewapende Alliance Française. Uit voorzichtigheid werden bij enkele ambassades dan weer de vlaggen van de stokken gehaald. Veel logica zit er blijkbaar allemaal niet achter - de irrationaliteit viert hoogtij aan alle kanten, en in alle toonaarden. Zoals in Afghanistan dezer dagen, waar bij de cartoonprotesten nu ook een aantal doden (de enige in de moslimwereld trouwens) vallen.
Tegen mijn aankomst volgende week mag het daar trouwens wel wat kalmer aan voor mijn part. Net vandaag kreeg ik wat Amazon-spam in mijn mailbox met als boodschap 'Save 32% on "Kabul in Winter : Life Without Peace in Afghanistan" '. Hm, van een weinig opbeurende titel gesproken, en dat allemaal omdat ik bij hen reeds een reisgidsje en een landkaart kocht... Hoewel een boel mensen in Kabul hun koffers klaarzetten richting elders, staan de mijne nog steeds klaar in de tegenovergestelde richting. We zien wel wat het weekend brengt. Desnoods gaan we wel een schietgebedje doen in de King Faysal Mosque, een Saoedisch geschenk in de vorm van een bedoeïenentent met minaretten, volgens velen een draak van een gebouw, maar voor mijn part conceptueel niet zo heel erg verschillend van het kerkske van Sint-Rita in Kuurne.

Vlaemsch zwijntje in halal hofje

Dans cette maison curieuse, on mange aussi des frites belges, préparées par des pakistanais (chrétiens, en plus). Rien à voir avec la gastronomie plus locale qui m'attendra dans le pays voisin, comme les boîtes que le président envoie aux missions diplomatiques, semble-t-il, le jour de Nouvel-An: des "grenades, spécialité de Kandahar". Evidemment!

Islamabad the Beautiful

"Welcome to Islamabad the Beautiful", road signs right after Shaheen International Airport greeted me. The surprise is this wasn't just a typical advertising lie but fairly close to the truth. Enough for the standard travel guide talk about an artificial new capital with a New York kind of street pattern and filled with nothing but ministries and embassies.
A few hours later I found myself snoozing away my jet lag in the shiny green garden of a luxury four-room house with enough exotic plants and bird varieties to call my consular host a very constant gardener indeed. Early in the morning while driving to work you'll cross the typical colourful Asian busses, bikers in shalwar kameez (the unrespectfully dubbed 'pyjama' style local outfit which is also found next door in Afghanistan), lots and lots of soldiers and all brands of police but also actual street cleaners - reputedly unseen in any other Pakistani town. The streets themselves are awash with flower beds and grassy taluds, and the state of the roads explains how the armoured diplo-car used here is not the Toyota 4WD jeep which awaits me in Kabul, but a "normal" BMW limousine. People do actually stop in front of red lights, and follow their lanes most of the time. All of this makes it neat and clean, but there's even something close to genuinely beautiful to this place: some of the recent buildings - like the French Embassy, the presidential palace or even some Court houses - have quite a bit of contemporary architectural clout. "Islamabad is a city at 15 km from Pakistan", my provocative host would say. Landmarks like the Aga Khan's Serena Hotel make it look more like a gulf state capital indeed. But with every km you move closer to the messier sister city Rawalpindi, you also gradually come closer to some "real life" - improvised shops, hardline stoically designed madrasas, you can get all you want from this part of the world - without ever making it really ugly or even just boring as the thing you'll probably experience in say Doha or Dubai. And the very last bit of the Himalayas, the Margalla hills towering over the city from all sides are just adding a simply monumental touch to it all.

Jerommeke

De afspraak was gemaakt: het werd één van die geprivilegieerde boodschapjes in de hectische spanne van vijf uur tussen de landing van mijn vlucht uit Zwitserland en mijn vertrek vanuit dezelfde Zaventemse luchthaven naar Islamabad. Om half twaalf 's morgens om precies te zijn, aan het Louiza-rondpunt in Brussel en meer bepaald aan de hoek van de Club Med Gym. Een plek omgekeerd evenredig met de aard van het beestje. Bitter weinig gemeen immers met het object van de transactie: de overdracht van een kogelvrije vest.
"Uit de tijd van papa Kabila", had de Brugse zakenman en eigenaar van de maliënkolder in kwestie sappig gecommentarieerd op een receptie in het Egmontpaleis een paar maand geleden. We waren er elkaar tegen het lijf gelopen op zo'n business-meets-ambassadors-gebeuren waar wel meer CEOs uit het Texas van Vlaanderen en posthoofden op leeftijd herinneringen aan hun hippiejaren ophaalden van zodra ze hoorden dat mijn eerstvolgende bestemming Kaboel, Afghanistan zou zijn. Bij het visitekaartje en een verhaal over een verloren gewaande Afghaanse jeugdvriend had toen ook de belofte gestoken van een ongebruikte kogelvrije vest. Amper vijf kilo (het ideale, zwaarbenijde gewicht van de laatste Noorse modellen, zoals ik later van een Belgische aalmoezenier zou vernemen) die mee in mijn bagage konden indien gewenst.
En zo geschiedde. Ik kreeg het kleinood geserveerd op het voorziene uur, op de voorziene plaats, door de voorziene zakenmensvriendin-journaliste van avontuurlijke reisreportages (zelf klaar om te vertrekken naar Algerije - ook alweer niet evident om vrij gelijkaardige redenen). Dezelfde mix van Frans, Engels en Brugs: "All the best in Afghanistan. Het model is wellicht een beetje te corpulent voor u, maar allee - hopelijk hebt ge het niet nodig". Vooral dat laatste dus. Mijn drie voorgangers in het Belgische bureau te Kaboel namen er nooit zelf één mee, dat weet ik, maar het geeft dat goede gevoel aan werkelijk alles te hebben gedacht. En dus ook aan de cd met de Brabançonne, en het gasvuurtje en waterfilter voor de je-weet-maar-nooit-omstandigheden. Nu maar hopen dat British Airways al mijn overgewicht slikt. Pleenknegt zal barok zijn of niet zijn, en dus ook zijn bagage.
In mijn handbagage liet ik Karpax de Stalen Man nog net niet duiken - probeer met zoveel heavy metal maar eens de veiligheidsscreening op de luchthaven door te komen! Bij navraag leek het in elk geval wel geen probleem voor een kartonnen doos niet-begeleide bagage. Voor diezelfde maandag dus nog maar eens een onmogelijke klus erbovenop: binnen het uur tussen mijn eigen check-in en inscheping nog eens heen-en-terug naar de cargoluchthaven om dat alles te gaan inklaren. Als ik aan dat trimtempo kilo's blijf verliezen waai ik vanzelf wel uit die vest, om even mijn oma te parafraseren.
"Het is nog schoon wit" wilde de vriendelijke eigenaar nog kwijt. "Het is niet al te dik, dus ge kunt het onder uw hemd dragen, maar dan zult ge er wel een beetje als Jerommeke uitzien". Alsof dat al niet het geval was, in mijn isotherme Patagonische soldenjas, gekocht bij zo'n andere sloeber van een zelfverklaarde avonturier.
(foto: het Jerommekeseffect)